27-06-09

Ad infinitum

Ik heb Michael Jackson één keer live aan het werk gezien, in 1988 op de wei van Werchter. Hoewel een typisch cleane show en met met overdreven veel nadruk op de choreografie van de dansers, was het wel topentertainment van een immens talent die echter toen al, ten tijde van Bad, een bescheiden gedaanteverwisseling had ondergaan. Jackson was toen eigenlijk al zichzelf niet meer, leek ook letterlijk niet meer op de zwarte krullebol die 8 jaar eerder de wereld had verbaasd met de superieure disco op Off the wall. Maar alles wat daarna zou komen, was pas echt een van tragikomische maar vooral vaak intrieste gebeurtenissen aaneenhangend leven. Tonnen talent, tonnen geld, tonnen liefde van fans ook (al keerde dat uiteraard met de verhalen over 's mans iets te diepgaande interesse voor kindjes), maar niet in staat om een gelukkig leven te leiden (en helaas voor de muziekliefhebber ook niet meer in staat het niveau van Thriller te benaderen). En daarbovenop een lichamelijke degeneratie die de wereld met verstomming sloeg. Dat was het trieste lot van MJ. Tot mijn helden heeft hij nooit behoord, maar ik ben ook niet blind geweest voor die geniale momenten die er wel degelijk geweest zijn en die in ieders herinnering, en ad infinitum op de dansvloer, zullen voortleven.  Maar, let's face it: de echte Michael was al lang dood.

01:12 Gepost door Geert S in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: michael jackson |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.