Ergens in een rommelkot slingert hier nog de vinyl-editie van Springsteens "Live/1975-85"-box die ik 22 jaar geleden kocht. Die 5 LP's kostten me toen zo'n 1500 Bfr, als ik het me goed herinner. Gisteren zag ik in de Mediamarkt de Japanse vinyl-replica uitgave op CD: 15 EURO. Zoiets laat je niet liggen (onlangs kocht in diezelfde reissue-reeks ook "Greeting from Asbury Park, N.J." in ... de Colruyt). Ook al heb ik geen behoefte aan de in het Japans vertaalde lyrics, dit is een prachtig collector's item, en bovendien staat op de 5 CD's het bewijs dat Springsteen als live-performer eigenlijk buiten categorie is. Als er een Album 100 moet samengesteld worden van de beste live-albums, dan is dit een serieuze kanshebber op de gouden medaille. Hierop staan verpletterende, zo goed als definitieve versies van Thunder road, Badlands, Because the night, The river, The promised land en zovele andere klassiekers. Heb ik hier echt meer dan 15 jaar - want zolang heb ik al geen platendraaier meer - zonder kunnen leven?

Zeker, er zijn er die The Boss niet au serieux nemen. Misschien zijn ze afgeknapt op de all American spierballen-Bruce ten tijde van Dancing in the dark, of misschien menen ze dat Born in the USA een patriottische hymne is. Ik zou hen aanraden om eens te investeren in onontkoombare meesterwerken als Darkness on the edge of town, Nebraska of misschien zelfs de ideale instap-CD: The essential Bruce Springsteen. Want zij dwalen, en ze missen: uren van plezier en uren van bewondering.

The Breeders gingen grotendeels aan mij voorbij (dat krijg je met dat gesocialize op een festival), al pikte ik wel nog de fraaie hattrick mee waarmee de zusjes Deal afsloten: Cannonball-I just wanna get along-Saints. Niet toevallig een indrukwekkend slot uit hun populairste CD Last splash, al blijft Pod tot nader order hun enige échte klassieker. En ja, ze speelden daaruit een welgekomen Happiness is warm gun. Vervolgens naar de Club waar The Blood Red Shoes mijn hoge verwachtingen moeiteloos inlosten. Dit is R 'n R zoals ik 'm graag lust: primitief, gebald, in your face én melodieus. Een sympathiek duo dat met enkel drums en gitaar een hoogst aanstekelijke sound produceert, en het publiek aan het dansen/crowdsurfen kreeg met opwindende lappen lawaai als You bring me down, Forgive nothing (geïnspireerd blijkbaar door de film Some kind of Monster over Metallica, die een halfuurtje later zelf aan hun set zouden beginnen) en een werkelijke verpletterend I wish I was someone better. Ik hoop dat ze volgend jaar terug op de wei van Kiewit staan.

Tijd voor... Metallica op het hoofdpodium versus Tindersticks in de Marquee. Gespierde heavy metal versus introspectieve pop met een tristesserandje . Ik verkoos enkele koffies te nuttigen met de Britse verstilde kamermuziek als soundtrack. Het tien man sterke Tindersticks zette een mooi uitgebalanceerd geluid neer (zij hadden blazers en strijkers mee) en overtuigde met oude favorieten als Her, She's gone en Dying slowly. Dat het nieuwe werk daarbij ietwat bleekjes uitviel, een zeurkous die daar op dat uur nog over viel.  Dat de Marquee niet eens halfvol geraakte voor deze Staples & co is haast onbegrijpelijk. Terug naar de circustent genaamd Chateau, waar rond middernacht de jonge honden van Tokyo Police Club op het publiek werden losgelaten. Op grond van hun debuut-EP had ik enkele serieuze kopstoten van songs verwacht, maar die songs bleken merendeels veel poppier en (zij het uiteraard niet om die reden) helaas een stuk middelmatiger dan verwacht uit te pakken. Ze krijgen nog het voordeel van de twijfel, maar bij een volgende passage zal het er toch pal op moeten zijn.

The Gutter Twins mochten vervolgens de dag op een onzalig uur (1.15u begonnen ze er aan) afsluiten, Good morning Pukkelpop begroette Dulli dan ook de nog aardig gevulde Marquee. Om vervolgens een bij momenten erg sterk concert te brengen, al bleven we toch nog een béétje op onze honger zitten wegens het ontbreken van Live with me en Methampethamine blues, al stond daar tegenover dan wel een knap St James Infirmary. Geslaagd, maar niet cum laude.  Een dagje zappen op Pukkelpop: veel vermakelijk entertainment gezien, ook ongetwijfeld redelijk wat lekkers gemist, but it was fun.

1 dagje Pukkelpop, 1 dagje meegraaien in de muzikale grabbelton die Chokri en Eppo hadden samengesteld: de honger was groot genoeg want ik moet één van de weinige Vlamingen zijn dit jaar nog geen enkel festival bezocht.  Op papier had ik van pakweg tot 13u tot 2u 's nachts kunnen heen en weer hollen tussen Main stage, Marquee, Club en Chateau en zowat non-stop interessante nieuwkomers en favorieten aan het werk hebben gezien. Maar zoals zovelen op de wei, liep ik die eerste uren in Kiewit zomaar een beetje rond, als een van de zon en allerlei indrukken genietende toerist. Te laat gekomen om Sons & daughters of Das pop te zien (waarmee ik een moeilijke keuze vermeed), dan tussendoor maar eens gaan kijken bij Lightspeed champion (niet onaardig, Tell Me What It's Worth bleek een bescheiden pareltje, maar Devonte Hynes breit soms wel overbodige intro's en outro's aan zijn nochtans lang niet kwade songs. Het mag iets compacter). The Dø kreeg de Club afgeladen vol en was best amusant voor een kwartier (ik dacht de groep helemaal niet te kennen, maar achteraf bekeken bleek ik wel vertrouwd met hun knappe single Over my shoulder), A Brand kreeg ook veel publiek op de been in de Marquee, maar hun muziek doet me vooralsnog weinig. En toen was de speeltijd voorbij: Cold war kids op de Main stage, voor nog niet de grote massa, maar wél overtuigend met een gedreven set. We used to vacation, Hang me up to dry, en het nieuwe Something is wrong with me: briljante versies die mij haast k.o. kregen, al kan die brandende zon daar ook een rol in gespeeld hebben. Tim Vanhamel bracht vervolgens 50 minuten lang topklasse in de Marquee. Luide en verdomd goed klinkende gitaren (3 gitaristen, Tim incl.) én een foutloze setlist (zelfs op CD iets minder overtuigende songs als It's not the drug bleken live wél te werken): die solo-carrière mag nog even voortduren.

Ik hoorde iemand van de crew van 1000 zonnen en garnalen (is er één programma dat nog meer te associëren valt met het begrip komkommertijd?) zeggen: "Landen, de driesterren-stad, daar kan je hem mee op zijn paard krijgen".  Ik wist niet welke streekgenoot de man daarmee kon treiteren, maar op slag wist ik wel weer waar ik was toen Fata Morgana 2 jaar geleden neerstreek in Landen: in het ziekenhuis, waar Mauro een paar dagen voordien ter wereld was gekomen. Gisteren streek de VRT opnieuw neer in Landen city en was ik, net als JP, wél van de partij: ik legde met enkele honderden streekgenoten en met duozitters Freddy Dekerpel en Viv Van Dingenen de Landense Fietsroute af. Ik heb er vandaag zowaar geen zware benen aan overgehouden. Alleen een beetje een houten kop, maar dát is een ander verhaal.