Beauty of the ride

De setlist van het concert van Ryan Adams in het Koninklijk Circus op 05.11 kwam aardig in de buurt van een best of.  New York, New York (op piano), Oh my Sweet Carolina (heel breekbaar, heel knappe opener), Two, Pick me up, Everybody knows, en een stuk of 20 andere klassebakken, ze bleven allen overeind in deze uitgeklede, akoestische versies.  En Adams was ook nog eens entertainend gezelschap, zoals ook te lezen valt in de recensies van DS (gematigd positief) en DM (positief over de hele lijn).  Vooruit, ik zal toegeven dat 2 uur lang akoestische versies wellicht iets van het goede teveel was, zeker als je op een wat oncomfortabele plek op het balkon zit. Maar ik onthou vooral dat ik Adams kennelijk te vroeg had afgeschreven, zoveel was al duidelijk na de release van het van begin tot eind uitstekende Ashes and fire (naar schatting een stuk of 15x beluisterd and still counting).  Een memorabel verjaardagsconcert van Adams, die vanaf heden voor mij nog weinig verkeerd kan doen. Tenzij opnieuw aankondigen dat hij zijn carrière on hold zet (anderszijds, als het dergelijke comeback oplevert ...).

Sunflower suit stond in 1989 op een sampler-CD van het label Megadisc en was de song die me zodoende liet kennismaken met het trio genaamd Buffalo Tom (dat J Mascis producer van hun debuut was, maakte me extra nieuwsgierig). En Sunflower suit was meteen ook het laatste bisnummer van het optreden van Buffalo Tom in een toch voor ongeveer driekwart gevulde AB. Een optreden dat – gemeten naar mijn verwachtingen althans - verrassend gebald en energiek uitpakte (de heren worden nochtans een dagje ouder, en lieten het ook niet na daar zelf om te lachen), en met een setlist die een ideale dwarsdoorsnede bleek van het beste uit de hoogdagen van de band (de periode '89-'95).  Van Velvet roof (de opener, waarin de groep weliswaar nog niet helemaal op dreef is) en Summer, over Soda jerk, Treehouse en Late at night, tot de onbetwiste parels uit hun oeuvre (Taillights fade, Mineral en I'm allowed): het klonk allemaal fris van de lever, en op de songkeuze viel weinig aan te merken (OK, Birdbrain hadden we ook graag gehoord, net als pakweg Darl of Staples uit hun meesterwerk “Let me come over”).  U hoort ons verder niet klagen over prima meebrulbare nieuwe songs als Arise, watch of Guilty girls, en zeker ook niet over het hoogtepunt You’ll never catch him uit hun comeback-cd “Three easy pieces” (2007).

Ik zag Buffalo Tom prima concerten geven destijds in de Vooruit (’93, samen met Bettie serveert) en in de Brielpoort (’95, samen met Teenage fanclub), en het goede nieuws is: Janowitz en co behalen – live althans - schijnbaar moeiteloos hun toenmalige niveau.  Zien we hen later dit jaar nog eens terug op een sympathiek festival ergens ten lande? I hope so.

5 jaar geleden verscheen "Everything all the time", het alom geprezen debuut van Band of horses. 3 jaar geleden zag ik ze voor het eerst live aan het werk, in de Botanique. Dat concert reken ik tot de 10 beste concerten die ik het voorbije decennium zag.  Gisteren, na hun concert in de AB, ving ik enkele gemengde reacties op: "het was wel goed, maar halverwege kende hun set toch wel een dipje."  Daar zat wel iets in: misschien hebben Ben Bridwell en co wel iets te intensief getoerd het afgelopen jaar en laat zich dat gevoelen. Ze passeerden reeds in de Botanique in 2010, vervolgens op Rock Werchter, en keerden nu misschien iets te snel opnieuw terug (ik vond het niet erg, beide concerten in 2010 heb ik gemist).  Maar toch: ik heb me geen minuut verveeld gisteravond. Het a-capella door Bridwell en Tyler Ramsey gebrachte Evening kitchen was al meteen een prachtopener, en vervolgens volgde nog een royale greep uit "Infinite arms", waarbij nog maar eens opviel dat die CD haast uitsluitend sterk songmateriaal bevat: Compliments, Laredo, Older, Factory, allen kandidaten voor een toekomstige best of, en songs die niet enkel op de radio (Radio 1 !) werken, maar ook live erg goed uit de verf komen.  En dan werd huidig radiohitje Dilly nog overgeslagen.  Heel knap waren ook een breekbaar No one's gonna love you, en een wervelend Is there a ghost. En, toegegeven:  songs als Islands on the coast en Cigarettes, wedding bands klonken een tikje ongeïnspireerd, dat was dus dat dipje. Maar later in de bisronde kregen we nog The First song en The Funeral, meer dan waardige afsluiters.  "Grandioos" schreef ik hier 3 jaar geleden over hun passage in de Botanique.  Die superlatief gebruik ik deze keer niet, maar met een driesterren concert ben ik ook al tevreden. 

Ik had tot gisteren the Jon Spencer Blues Explosion slechts eenmaal in zaal gezien, in Hof ter Lo in 1996 (ten tijde van hun CD "Now I got worry").  Een geweldig feestje met wijlen RL Burnside als voorprogramma. The Blues Explosion was hot toen, hun uitgeklede bastaardversie van R 'n R sloeg gensters en baarde in hippe kringen in NY én daarbuiten opzien. Maar ergens eind jaren '90 kwam er stilaan wat sleet op de formule van JSBE: een plaat als ACME was nog wel goed voor enkele rake uppercuts (Magical Colours, Calvin) maar kende toch ook al een paar momenten (Blue green Olga, iemand?) waarbij één woord spontaan voor de geest sprong: Que?  Latere platen zouden enkel nog opgepikt worden door de diehards, het niveau van een klassieker als Orange ('94) benaderen zat er niet meer in. Maar eerlijk is eerlijk:  het was in het Depot een aangenaam weerzien, met een rotvaart jaagde de Blues Explosion een serie classics (Chicken dog, Dang, Flavor, 2 kindsa love, Magical colors, Greyhound, Sweat, Afro, Bellbottoms, etc ...) door de zaal.  Jon Spencer oogde nog even scherp als 14 jaar geleden, en samen met Simins en Bauer bewees hij bovendien dat hun met een snuif blues en hiphop gekruide R 'n R nog altijd behoorlijk goed werkt op een podium.  Een leuk weerzien.

En zo kwam er alsnog een eind aan mijn bijna een half jaar durende loopbaanonderbreking als blogger.  Al was het maar om te melden dat ik getuige was van een prima concert van The Black Keys in de AB.  Ik heb de keys nog nooit aan het werk gezien (wel Auerbach solo in de AB, wat een fenomenaal goeie gitarist is hij trouwens) en kan dus niet vergelijken met eerdere passages maar het is in elk geval indrukwekkend hoe de moderne bluesrock van het duo uit Akron op het podium vonkt en spettert. Het eerste halfuurtje speelden Auerbach en Carney een dwarsdoorsnede uit hun (pre-"Brothers") oeuvre, potige rockers als Thickfreakness, en een royale greep uit "Rubber factory" (10 A.M. automatic, Girl is on my mind, de fraaie Kinks-cover Act nice and gentle).  Vervolgens werd versterking op het podium geroepen (een 2e gitarist en een toetsenist) voor een selectie uit "Brothers" (veel sterkere CD's zijn er dit jaar niet verschenen).  Die selectie had wat mij betreft wat ruimer geweest mogen zijn: Next girl, Everlasting love, Tighten up, She's long gone, Howlin' for you en Sinister kid vormden weliswaar een indrukwekkend rijtje hoogtepunten uit de CD maar de superieure soul die toch ook te horen is op Brothers, met name in fraaie slepers als Too afraid to love you, Never give you up (origineel: Jerry Butler), of The only one, werd ons helaas onthouden.  Desalniettemin: The Black keys waren goed voor vijf kwartier vanzelfsprekende klasse.

"I do think that Ancienne Belgique should compensate all of us for yesterday's incredibly bad show. I've never experienced a show with such bad sound conditions"

"Je mocht je eigenlijk aan een revolte verwacht hebben... Ik heb nog een half uur vooraan getracht de hufters van Dinosaur Jr op het gebrek aan stem-klank te wijzen, maar kreeg één enkele keer een schouderophalende geste van Barlow"

Als ik de nogal eensluidende reacties op de AB site mag geloven, dan heb ik gisteren het slechtste concert sinds mensenheugenis gemist.  Built to spill en Dinosaur jr.: een op papier veelbelovende dubbele affiche, maar vooral de geluidsbrij die Mascis en Barlow serveerden, schijnt onverteerbaar geweest te zijn, en de zang quasi onhoorbaar.  Ik zou er zeker naar toe zijn gegaan, ware het niet dat een prachtig zomers weer me ter elfder ure mijn plannen deed wijzigen.  Somebody up there still loves me.

Ik heb Pavement maar 2 keer live aan het werk gezien destijds: een keer op Pukkelpop (ten tijde van 'Crooked rain, crooked rain') en een keer in de AB ('97, ten tijde van 'Brighten the corners). Ik herinner me die optredens vooral als een tikje rommelig, leuk entertainment, altijd goed voor een paar kippenvelmomenten, maar niet dat je zei: ze waren live tien keer beter dan op plaat.  Het reünieconcert dat Pavement in de AB speelde, zal ik me gek genoeg dan weer herinneren als het beste optreden dat ik van Malkmus & co zag.  Dat komt natuurlijk omdat we een heuse best of te horen kregen, maar het was ook een naar Pavement-normen vrij strak gespeelde set.  Hoogtepunten zat, maar ik vernoem hier graag een paar persoonlijke favorieten als Grounded, In the mouth a desert, Unfair, en Silence kid. De onverwachte comeback van Pavement: blij dat ik erbij was.