Ik zou hier kunnen klagen dat ze Stockholm syndrome niet gespeeld hebben of helemaal niets van de heerlijke coverplaat Fakebook, en dat ze dat gemakkelijk hadden kunnen doen als de net iets te lang uitgesponnen oefening in gitaarnoise van Ira Kaplan in een naar schatting 20 min. durend I heard you looking (maar een heerlijke instrumental blijft het wel*) , vijf minuutjes minder lang had geduurd.  Maar dan ben ik een zeurpiet en vergeet ik al het goede dat ik gisteren van Yo la tengo zag in Het Depot te Leuven.  Zoals een strak Sugarcube en Nothing to hide, het door het publiek in dank aanvaarde Mr. Tough, het ingenieus opgebouwde Here to fall, of de verstilde pracht van Our way to fall (in de bisnummers, waarin de band ook heel even reïncarneerde in The Condo Fucks).  Yo la tengo ontgoochelde niet.  En Popular songs is met gemak een van de sterkste CD's van 2009.

Hieronder: een vrij goede amateuropname van het ook al zo mooie I'm on my way, opgenomen in Londen tijdens de huidige toernee.

* Ik moest tijdens I heard you looking denken aan dat andere epische gitaatnummer - Spiders van Wilco, enkele dagen geleden nog gezien in de AB. Toevallig blijkt er op Youtube ook een video te staan van Spiders live, afgelopen zomer door Wilco mét Ira Kaplan.

Nooit gedacht dat ik niét zou toehappen als The Neil Young Archives eindelijk, na anderhalf decennium getalm, zouden verschijnen. En toen zag ik de tracklist en het prijskaartje dat aan die verzamelbox hing, en besloot ik: ach, de weinige rarities die er op staan zal ik wel eens downloaden. Maar nu, anderhalve maand voor kerstmis is er een verzamelbox die mij wél doet watertanden.  Die paar LP's die Big Star heeft gemaakt, plaats ik op hetzelfde niveau als pakweg After the goldrush, Return of the grievous angel, of The White Album.  En geen enkel ander platenlabel dan RHINO slaagt er in om compilaties, heruitgaves, verzamelboxen, met zoveel zorg en aandacht voor detail uit te geven.  Vergeet die kerstplaat van Nonkel Bob. Dít hoort onder uw kerstboom terecht te komen.

Het was goed, het was zelfs heel goed, maar echt legendarisch werd het nergens. Zouden die van Wilco, toch ook niet meer van de jongsten, nog tot legendarische concerten in staat zijn? Aldus (nq) van Humo in zijn recensie van hun concert op Pukkelpop 2009.  Ook het concert dat Wilco gisteren in de AB gaf zal misschien niet de legende ingaan, maar Tweedy en co etaleerden toch weer die vanzelfsprekende klasse die enkel de grootsten bezitten.  Tweedy speelt dan ook al enkele jaren met de straftse line-up uit de geschiedenis van zijn groep, een verzameling virtuozen op hun instrument die er bijna allen ook nog hun eigen solo- of hobbyproject op nahouden (drummer Glenn Kotche, gitarist Nels Cline, John Stirrat met The Autumn Defense, Mikael Jorgensen met Pronto, Tweedy doet ook wel eens solo-shows), en die als ze samen op het podium aantreden, niet zelden magie creëeren. Dat deden ze bv. in de Vooruit in Gent in 2007, dat valt te horen op de sublieme live-CD Kicking television, en gisteren ook bij momenten in de AB.  De nadruk in de setlist lag op de albums Yankee Hotel Foxtrot (I am trying to break your heart, Reservations, Poor places, Jesus etc. , I'm the man who loves you, Heavy metal drummer) en A ghost is born (Company in my back, Wishful thinking, Handshake drugs, Spiders, The Late Greats, I'm a wheel) , aangevuld met een greep uit het nieuwe album (Wilco - the song, Deeper down, One wing, Bull Black Nova, Sonny feeling). Tweedy slaagde er in om Jesus etc. volledig door het publiek te laten zingen. En Cline excelleerde als vanouds tijdens zijn eigen "Marquee moon" moment: het altijd briljante Impossible Germany. 

Ik heb de hele dag lopen nagenieten, en heb enkel CD's van Wilco gedraaid. Wat maar één ding kan betekenen: het was weer heel goed, wat Wilco daar in de AB liet horen.